Lieve Fritsje

L

Rotterdam, 10 februari 2019

Ik noem je Frits, want ik weet zeker dat ik je niet zo ga noemen. Bij een Frits denk ik aan een onbeduidende man: alledaags, onopvallend, saai. Misschien zelfs een beetje knorrig, als een zuurpruimende buurman, waarvan niemand precies weet wat voor werk ‘ie doet. Niets vergeleken bij jou Fritsje, jij wordt geen Frits. Jij bent al tot een hoop in staat.

Zo weet ik sinds kort dat je hart klopt als een malle. En dat klopt als een bus, zei de echoscopiste, net zoals je gewicht en je lengte. Het klopt ook dat je mij misselijk maakt, Fritsje. Helemaal niet erg, volgens alle goedbedoelende, glimlachende vrouwen om me heen. ‘Ja dat kotsen is kut, maar je doet het voor je wondertje he?’ Dan hebben ze het over jou, Fritsje, jij met je lieve alien-hoofdje, dat mijn hersenen vertelt dat niet alleen ’s ochtends, maar de hele dag een goed moment is om boven de wc-pot te hangen. Lief klein wondertje ben je toch.

Je bent nu veertien weken oud, maar je officiële jaartelling begint pas rond veertien augustus. Je bent dus 26 weken voor Christus. Nog onschuldig, onwetend, en zondevrij. Wel al verdomd actief. Ook al ben je nog maar zo groot als een citroen, je spartelt in je vruchtvlees als een zwemkampioen. ‘Wat een lieverd’, zeggen ze als ze jouw foto zien. Ook zeggen ze dat zij het gezellig vonden zo met z’n tweeën. Gaan wij het ook gezellig hebben Fritsje? Misschien als ik niet meer in slaap val op de wc op mijn werk. De bonk van mijn hoofd tegen de deur maakte me weer wakker. Mijn citroen had eten nodig.

En dan mijn lichaam, Fritsje! Die skinny’s gaan niet meer dicht; die 75B evenmin. Mijn zorgvuldig bij elkaar gespaarde garderobe past nauwelijks meer om mijn Hollands welvaren heen. Op mijn nieuwe decolleté ben ik best trots, maar in mijn onderbuik zit een ongesneden mango, in een keer doorgeslikt. ‘Draag die buik met trots’, zeggen ze dan, en dit lukt me best goed. Maar over 26 weken ben je een watermeloen, Fritsje! Daar valt niet tegenop te kleden. Heb je een idee hoe we dat gaan doen?

Volgens mijn dokter vind ik het lastig de controle los te laten. Ik heb ontkend en later toegegeven. Hij zei ook dat die tsunami aan hormonen functioneel is, dat onvoorspelbare tranen goed zijn en dat hij zelden een gelukkiger glimlach zag dan op het gezicht van je moeder. Je bent de spannendste persoon die ik ooit hebt ontmoet, Fritsje. Niet alledaags, wel opvallend en onvoorstelbaar indrukwekkend. Misschien noem ik je Hercules. Of Madonna. Of Martin Luther King.

Over de auteur

Reageer

Door Carolien

Recente verhalen

Categorieën

Recente reacties

Archief