In hartjes en nieren

I

I pick you up at front desk hotel, tomorrow 10 AM, hartje hartje. Ik ben net ingecheckt, heb mijn kimono aangetrokken en ontvang een berichtje van Katsusuke. Of ik wil of niet, ik heb een date. Natuurlijk ga ik met hem mee, want de oudste stad van Japan bezoek je het beste onder begeleiding van een inwoner. En dit is er niet zomaar eentje. Voor de ontstaansgeschiedenis van onze vriendschap neem ik je mee terug naar Europa.

We zijn in hartje Gent, in een restaurant, op oudejaarsavond. Of ik een foto kan maken van het stuntelende stelletje tegenover me. Hun armen zijn niet lang genoeg om twee gezichten én twee pizza’s goed in beeld te krijgen. In Japan is het al 2018, en de recent gepensioneerde Katsusuke en zijn vrouw willen hun kinderen laten weten dat ook in Europa alles goed gaat. Ik zit toevallig bij hen aan tafel als Katsusuke mijn hart verovert. Zijn zachte gezicht straalt niets dan tevredenheid uit. We lachen beleefd en proberen Engelse woorden uit te wisselen. Als hij de in Japan wereldberoemde Apple-pen song zingt kan mijn avond niet meer stuk. Na een kort gesprek neemt hij afscheid: buigend, achteruitlopend en zwaaiend met twee armen tegelijk. De nuchtere Nederlander in mij grinnikt.

Een maand later spreek ik Katsusuke weer. Niet in Gent maar online, als ik hem vertel dat ik op vakantie ga naar Japan. Ik ontvang blije smileys, uitroeptekens en hartjes als ik vertel dat ik ook naar zijn woonplaats ga. We hebben slechts een paar woorden met elkaar gewisseld in België, en nu biedt hij zichzelf aan als gids in zijn geboorteplaats, aan de andere kant van de wereld. Hij is rete-resoluut.

In Nara tref ik een lieve man aan, stuiterend van enthousiasme. Zijn zenuwen en mijn afwachtendheid zorgen voor een heerlijk ongemakkelijke ontmoeting. Maar dit verandert snel. Ik ben mijn Nederlandse nuchterheid kwijt als ik tempelrituelen uitvoer, ik ben nederig als hij me kadootjes geeft en ik moet me beheersen geen enkele rekening te mogen betalen. Ik leer Japanse woorden, zie de oudste gebouwen van de stad en voel me onderdeel van het geheel.

Tijdens het eten vertelt hij me dat hij ziek is. Iets met zijn hart en zijn nieren. Katsusuke droogt zijn tranen terwijl hij me vertelt dat deze dag voor hem zo speciaal was. Ik neem afscheid: buigend, achteruitlopend en zwaaiend met twee armen tegelijk. Als hij me thuis laat weten dat hij in het ziekenhuis ligt, verstuur ik een link naar de Apple-pen song. Hij wordt hierdoor sneller beter, belooft hij. Volgend jaar komt hij naar Nederland, ik verstuur hem veel hartjes.

Over de auteur

1 reactie

Door Carolien

Recente verhalen

Categorieën

Recente reacties

Archief