Wat ik ervan begrijp

W

James verloor 75 miljoen euro. Hij verloor het, maar had het eigenlijk nooit echt. Hij had in zijn stoutste dromen niet kunnen voorspellen dat zijn Bitcoins in een paar jaar tijd zoveel waard zouden worden. Volgens wat nullen en enen was hij miljonair, maar dit zou nooit zichtbaar worden op zijn bankrekening. Want na een tijdje minen maakte zijn laptop meer herrie dan zijn vriendin nodig vond, dus gooide hij deze weg (die laptop). Hij ligt nu ergens op de vuilnisbelt, en is nog steeds niet gevonden. Sinds zijn virtuele vermogendheid brengt James zijn dagen gravend door, tussen het grofvuil. Niet op zoek naar goud maar naar een harde schijf. Arme man; de straatprijs viel in zijn wijk, maar hij was zijn lot kwijt.

Er is een kans dat de Bitcoin binnenkort instort. Deze cryptovaluta is sinds zijn bestaan alleen maar in waarde gestegen, en dan is instorting een reëel scenario. Dat gebeurt ‘vroeg of laat’, volgens deskundigen. Volgens mijn beperkt getrainde tech-hersenen is deze kans dus 50 procent: het gebeurt wel of het gebeurt niet. Diezelfde hersenen proberen het bestaansrecht en het eigenaarschap van deze munt te begrijpen. Zoals je begrijpt kom ik niet heel ver.

James is een miner. Volgens een tutorial op YouTube een splinternieuw beroep, dat te vergelijken is met de old school goudzoeker. Vanaf het moment dat men bepaalt dat de grondstof van exclusieve waarde is, volgen er meer zoekers, gaat het zoeken sneller, maar raakt het product een keer op. Ik begrijp nu waarom de computer van James zoveel herrie maakte: zijn processor kon het ploegen nauwelijks aan. Maar ik weet niet hoe iemand muntstukjes op de wereld kan planten, die niet van hem zijn, maar wel van iemand gekocht worden en of deze dan een keer op zijn. Net zoals de kans op het vinden van een grammetje goud nog maar heel klein is.

Je kan deze munten niet alleen bezitten, je kan er ook mee betalen. Niet altijd verstandig, lijkt het. Zo bestelde iemand eens een pizza voor 10 euro. Later bleek voor 500 euro. Oh. Dat gebeurde ook in de jaren ’30, toen er broden voor 1000 gulden werden verkocht. Maar hier had niet alleen de besteller, maar heel Europa last van. Als ik nu Bitcoins inwissel voor nieuwe schoenen, kan ik deze dan over een tijdje doorverkopen voor het tienvoudige? En is dan de waarde van mijn schoenen gestegen, of is de ontvanger van de Bitcoin de lachende derde? Hoewel het vergroten van de betaalopties op een webshop best handig kan zijn: iDEAL, CreditCard, PayPal, een stukje hypotheekschuld of een aandeel in een bedrijf (voor de grotere bestellingen).

Wat ik wel begrijp is het effect wat het geluksgeld kan hebben op menselijk gedrag. De fear of missing out wordt genoemd als grootste reden waarom men Bitcoins koopt. Deze FOMO snap ik, want het is toch zonde als je de boot mist. Met z’n allen de dag paginaverversend beginnen en eindigen, meestal met een blij en trots gevoel als gevolg. Maar deze hype lijkt wel een elite-hobby, want vooral de mensen die het begrijpen doen mee. Zij zorgen ervoor dat hun persoonlijke risico beperkt is en zijn vrijwillig afhankelijk van de dagkoers.

Wat nu als James geld leende om in Bitcoins te investeren? Wat nu als deze over een paar jaar niks meer waard zouden zijn? Hij zou behoorlijk wat jaren moeten graven voor hij weer goud zou vinden. Weliswaar zonder gezeur van zijn vriendin, wat ook wat waard is.

Tot slot lees ik dat de energie die nodig is de Bitcoin te onderhouden heel Denemarken van energie zou kunnen voorzien. En als de trend doorzet, volgend jaar heel Amerika. Dat lijkt me een prima reden om in te storten. Ik geloof dat ik geen Bitcoinbrein heb en deze hype aan me voorbij laat gaan. Lekker overzichtelijk: niet kwijtraken wat je nooit hebt gehad.

Over de auteur

Reageer

Door Carolien

Recente verhalen

Categorieën

Recente reacties

Archief