Mahler 8

M

Huwelijkse voorwaarden waarin partners elkaar beperkingen opleggen. Gustav en Alma Mahler hadden ze: beiden componist, maar alleen Gustav mocht zijn beroep uitoefenen. Er kon in hun huwelijk maar één muzikant zegevieren, en dat was hij, vond hij. Hij vond haar werk toch niks, dus de keuze was makkelijk gemaakt. Niet zo’n tof type dus, die Mahler. Of was zijn achtste symfonie er eentje die zijn gedrag rechtvaardigde?

Tijdens hun huwelijk deed Alma uitstekende zaken op de Weense minnaarmarkt. Omdat het huwelijk met haar negentien jaar oudere Gustav niet goed liep, was zij genoodzaakt haar intimiteit elders te zoeken. Want niet alleen werd zij beperkt in haar carrière, ook op lichamelijk gebied liet hun huwelijk te wensen over. Maar Gustav’s liefde voor Alma was oneindig, en het idee haar te verliezen maakte hem gek. Zijn achtste symfonie droeg hij daarom op aan zijn vrouw, als ultieme wanhoopsdaad haar terug te winnen.

Ik zit, op rij zeven, met oordoppen in mijn handen. Mijn vader staat, aan de overkant, met een zwartgekafte partituur in zijn handen. Ik ben niet gekomen omdat ik nummer één tot en met zeven al ken, maar omdat nummer acht een fijne bak aan herrie belooft te worden. Met zijn Symphonie der Tausend had Mahler het bescheiden streven een nieuw symfonisch universum te scheppen. Het lukt aardig: ik word omvergeblazen door honderden onversterkte trompetten, strijkers en strottenhoofden. Anders dan wanneer op Lowlands de bassen niet meer van de hoge tonen te onderscheiden zijn, voelen Mahlers klanklawines gehoorbeschadigingswaardig.

Een stuk over de liefde dus. Een goddelijke liefde, waaraan we ons moeten overgeven. Wie dit lukt, zal als ‘hogere mens’ (‘t is toch een Oostenrijker) herboren worden en zal ultiem gelukkig zijn. De pauken vragen om aandacht, de contrabassen verlangen naar liefde en de hoge c’s van mijn vader smeken om erkenning. Net zoals de hoge c’s van honderden anderen zangers: omdat er voor dit stuk een enorm aantal zangers en musici vereist is, wordt het zelden opgevoerd. Het voelt zelfs alsof er meer muzikanten dan publiek in de zaal zijn wanneer er bij het slotstuk ook tussen de toeschouwers trompettisten en zangers blijken te zitten. Geintje van Gustav: het ultieme wapen het hart van zijn vrouw terug te winnen.

Alma draaide niet om. Terwijl haar man de sterren van de hemel musiceerde, zocht zij haar heil in naburige hotelkamer, bij haar minnaar. Alma werd omschreven als een narcistische vrouw, met een oneindige behoefte aan verering. Ze kon best componeren, maar was vooral op zoek naar aandacht.

Fuck Alma, lieve Gustav, ik was gebleven.

Over de auteur

Reageer

Door Carolien

Recente verhalen

Categorieën

Recente reacties

Archief