Toch ben ik niet gek

T

Er zijn weinig plekken waar ik mij zo gelukkig voel als in de Media Markt. Ik kan uren in boetiekjes, koffiebarren en schoenenwinkels doorbrengen, maar na een kwartier in deze elektronische euforie kan ik de wereld weer aan.

Het begint als ik bovenaan de roltrap logischerwijs word ontvangen door een uitsmijter, die mij verplicht mijn handtas in een kluis achter te laten. Ideaal met een outfit zonder zakken. Dan de fijne TL-verlichting: niet alleen worden zo de talloze telefoons, tablets en tosti-ijzers goed zichtbaar, maar ook de afwezigheid van daglicht. En wat dacht je van de klantvriendelijkheid: wanneer ik door de eindeloze varianten fotocamera’s het overzicht kwijt ben, schept de rode polo orde in de chaos. Die ene is goed, want hij heeft hem zelf ook.

Ook op de man heeft deze wondere wereld van witgoed een positief effect. In zijn mancave loopt hij rond in zijn natuurlijke habitat: handen in de broekzakken en de schouders gebogen. Op zoek naar zaken waarvan hij nog niet weet dat hij ze nodig heeft. De man in de Media Markt staart. Naar schermen, naar andere apparaten, en weer naar schermen. Want televisies kunnen altijd een maatje breder, ook als de woonkamer niet groter geworden is. In het Oled, 4K en 3D geweld, waar hem op dertig schermen hetzelfde popconcert om zijn oren wordt geslingerd, voelt ook de man zich op zijn gemak.

Het enige verschil tussen ons is het effect van de rode polo. Biedt deze nog soelaas voor de twijfelende vrouw, kan hij bij de man beter zwijgen. Natuurlijk kan hij hem niet ergens bij helpen, de man helpt zichzelf. Hij is zelfs van harte bereid de rode polo het een en ander uit te leggen over de dingen die hij thuis al had gegoogled. Het moge duidelijk zijn dat de Media Markt voor eenieder een prettig toevluchtsoord is.

V&D was ook zo’n fijne zaak. Ik wens de Media Markt een minstens zo’n gouden toekomst toe.

Over de auteur

Reageer

Door Carolien

Recente verhalen

Categorieën

Recente reacties

Archief